برای کنفرانسی باید دو پوستر چاپ میکردم. موسسه ای را پیدا کردم که پوستر ها را اینترنتی بارگذاری میکنید، هزینه را میدهید و روز بعد میتوانید پوسترها را از محلی در نزدیکی دانشگاه که با این شرکت در ارتباط است بردارید. دیروز دو پوستر سفارش دادم و امروز ایمیلی گرفتم که پوسترها در یک کتابفروشی، طبقه پایین، پشت کتابهای پزشکی است. میتوانم بین ساعت ۱۲-۶ عصر پوسترهایم را بردارم.

عصر به کتابفروشی رفتم و در آدرسی که داده شده بود ۶-۷ پوستر را دیدم که هرکدام در یک لوله مقوایی بودند و روی قفسه ای چیده شده بودند. پوستری را که اسمم رویش بود برداشتم و روی میزی وسط کتابفروشی پوسترها را باز کردم تا مطمئن شوم درست چاپ شده اند و مشکلی ندارند. دوباره پوسترها را جمع کردم و در لوله مقوایی گذاشتم. در تمام مدت منتظر بودم کسی به سراغم ییاید و کارت شناسایی بخواهد یا مدرکی که صاحب پوسترم. برای اطمینان علاوه بر کارت شناسایی پرینت سفارشم را همراه داشتم.

موقع خارج شدن از صندوقدار پرسیدم:

“لازم است کاری بکنم تا پوسترم را ببرم؟”

با لبخندی جواب داد:

“لازم نیست کاری بکنی تا پوسترت را ببری.”

اولین فکری که به ذهنم رسید این بود که از کجا میدانند که من پوستر کس دیگری را برنداشته ام.

وحشت کردم از خودم. از اینکه پیشفرض ذهن من این است که قرار است جرم و خطایی اتفاق بیفتد و برخورد بدیهی این است که کنترلی باشد تا جرم و خطا اتفاق نیفتد. در حالیکه پوستر من به درد کسی نخواهد خورد و تنها کسی پوستر دیگری را برمیدارد که یا ذهن بیماری داشته باشد یا در محیط بیماری بزرگ شده باشد.

وحشت کردم از داشتن ذهنی که نخستین احتمال و مبنای قضاوتش بر پایه بی اعتمادی است. و اینکه این ذهن بیمار در این نقطه کار خراب، چه تصمیمهایی که نمیتواند بگیرد، کافی است کمی اعتماد به نفس یا ایدئولوژی قشنگ داشته باشد تا بتواند همه چیز را توجیه کند.