ما زنده به آنیم که آرام نگیریم
موجیم که آسودگی ما عدم ماست

سمیه بانو، در پستی از رابطه بین بی تفاوتی و ناامیدی در مردم نوشته و دعوت کرده برای ادامه بحث. من جامعه شناس نیستم و حداکثر میتونم دیدم و شناختم از جامعه اطرافم رو بگم.
به نظر من یکی از دلایلی که ناامیدی در مردم به بی تفاوتی منجر شده اینه که وقتی اوضاع ناامید کننده و خارج از کنترل میشه، دو کار میشه کرد: راه اول اینه که بگی این منم که باید مشکلو حل کنم و کسی هم به دادم نمیرسه، پس باید یه کاری کرد و هرکاری حتی کوچک هم بهتر از هیچه. راه دوم اینه که منتظر باشی دستی از غیب بیاد و مشکلو حل کنه. نمونه اش هم دعاهای رایج از قبیل اینه که “اگه خدا بخواد درست میشه” یا “قسمت هر چی باشه”. در این موضوع فکر نمیکنم که بار عمده گناه لزوما به گردن مذهبه چون به نظر نمیاد در کشورهای مذهبی دیگه مثل آمریکا چنین اتفاقی رخ داده باشه. احساس شخصی من اینه که در ایران و به خاطر شرایط آب و هوایی سختش، آدمها یا طبیعت خشن و بیرحمو در پیش دارند یا در اوضاع قدرتمندی مملکت، حکومت مرکزی قدر قدرت رو. در برابر هر دوی اینها کار زیادی نمیشه کرد مگر صبر کردن و امید بستن به یک قدرت بزرگتر. میشه نتیجه گرفت که در این شرایط آدمها امیدی به این نداشته باشند که بتونند کار خاصی انجام دهند و تغییری در شرایطشون ایجاد کنن مگر اینکه اوضاع آنقدر از تحمل خارج بشه که راه دیگه ای نداشته باشند.
دلیل دیگه شاید اینه که ما به اندازه کافی صبور نیستیم که روی سودهای کوچک و گام به گام حساب کنیم. در صورتی خوشحال میشیم که در بازه زمانی کوتاهی تغییر محسوسی ببینیم و سخت حاضر میشیم هزینه ای بدیم تا اوضاع بد ما کمتر بد باشه. در نتیجه اگر کاندیدایی در یکی دو سال اول شاخ غول نشکست از اون هم ناامید میشیم ودفعه بد سستر در رای دادن. زیاد میشنویم اینو که “دیدی فلانی هم هیچ کاری نکرد”.