بعد از مدتها کتاب انگلیسی خوندن، کتاب شهر باریک آیدا و توکا رو خوندم. نثر کتاب، قطع عجیبش و صفحه آرایی جالبش کاملا منو جذب کرد. و خوب بدیهیه که نقاشیهای توکا انقدر قوی هستند که حس خوبت رو دو برابر کنند. تقریبا تمام داستانها رو حداقل دو بار خوندم.

بعضی قصه ها رو بیشتر دوست داشتم.

این سکه مال شماست؟

“خوب، ولی مگر چند تا سرخپوست با یک خوک زندگی میکنند؟”

روزی برای یک زن، حرف بزنیم، سهم زنان از جاذبه، از دستهای لورنزو میترسم.

شاید از همه بیشتر از “تمرینی برای نوشتن قصه بلند” لذت بردم:

“مساله داستان ابدن خیانت و مکافات یا این حرفها نیست. مساله باسن نسیم است که روابط او را با آدمها و روابط آدمها را با او تعیین میکند.”

آشفتگیهای نسیم، صفحه آرایی داستان که برخلاف باقی داستانها خیلی شلوغ است و اسمهای عجیب انگلیسی که صفحه رو و تو رو آشفته تر میکنند.

از نقاشی داستانهای “شهر باریک” و “این سکه مال شماست؟” بیشتر از بقیه داستانها لذت بردم.

نثر کتاب قویه، ولی چیزی بیشتر از نثر و نقاشیها بود که منو غرق کتاب کرد. انگار که در خیلی از داستانها رگه هایی از خودم رو میدیدم. ترسها و ناراحتی هایی رو که شاید هیچ وقت به کسی نگویم. نمیدونم اگه دختر، انهم دختری در یک کشور  غریبه، نبودم هم همینقدر از کتاب لذت میبردم یا نه. یا باز هم همین داستانها برایم خاص می شدند یا داستانهای دیگری.

خسته نباشید آیدا و توکای عزیز.

پس نوشت: ممنون از دوست عزیزی که کتاب رو برای من که تو داهات وینیپگ گیر کرده پست کرد.